Een Krijgertje…

Koteletjes van Texels lam met lichtpikante kikkererwten, feta en munt…..Wat gaan we daar bij drinken dan?! Normaliter draai ik het zaakje om, ofwel dit drinken we en wat gaan we erbij eten! Wat overigens niet wil zeggen dat een gerecht op de tweede plaats komt, juist de combinatie dat vind ik belangrijk. Altijd denken te weten wat die mooie fles aan een smaakpallet gaat brengen en daar een leuk gerechtje bij verzinnen is dan een logische conclusie. Maar het denken te weten is belangrijk in deze, want hoe vaak denken we niet iets terug te vinden in een wijn en bij het ruiken en proeven blijkt het helemaal niet aanwezig te zijn. Waar zijn mijn sinaasappelzeste, viooltjes en kattenpis gebleven, die horen er toch in te zitten!! Dat is precies de reden waarom we blind proeven, ‘de vorm van een fles, schroefdop of kurk, het etiket’ allemaal dingen die niets met de smaak te maken hebben, maar wel ons smaakpallet beïnvloeden. Ik ken connaisseurs die een wijn afkeuren bij de gedachte dat deze uit de Nieuwe Wereld afkomstig is, over smaakbeïnvloeding gesproken. Nu moest ik dus een wijn zoeken die goed combineerde met dit gerecht waar mijn vrouw wel erg haar best op had gedaan. Bij mooi licht vlees, een wat pikante toets en het licht bittertje van de feta, dat moet een Bourgogne worden en had ik nou net een mooie fles met mijn verjaardag gekregen van mijn vrienden. Een fles Clos Vougeot uit 2004 van Jean-Philippe Marchand bleek de traktatie te worden en ik moet eerlijkheidshalve toegeven dat ik weleens een slechter flesje heb gekregen. Wat een knappe wijn; fris aardbeienfruit in zowel de geur als de smaak, een wat boerse neus met kruidige tonen als rozemarijn en laurierblad. De smaak was ingetogen doch complex met mooie zuren, lichte tannines, besjes, aardbeien, tabak en een mooie lengte. Wellicht had ie nog een paar jaartjes mogen liggen ( zeg ik als fervent liefhebber van gerijpte wijnen! ), maar je kunt het maar gehad hebben denk ik dan maar. De mooiste fles is een lege fles heb ik weleens iemand horen zeggen en daar was ik het in dit geval mee eens. Daarnaast bleek de combinatie ook nog eens uitzonderlijk en durf ik te zeggen dat de wijn het gerecht complimenteerde, of zou het andersom zijn?! Niet zo belangrijk, want de moraal van het verhaal is dat je een gekregen paard niet in de bek mag kijken, maar een gekregen wijn wel aan de mond mag zetten!! In dit geval althans…..

09-07-2014

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *